Tag นี้ราวๆว่าบอกรายละเอียดของชื่อมั้งครับ
1.ชื่อจริง: Korrawut
2.ชื่อเล่นเต็มยศ : คีย์ ( Key )
3.ฉายา : เป็ดโฉด
4.ชื่อภาษาอังกฤษ :K' ( มั่วซะเลย )
5.ชื่อภาษาจีน : ......( ไม่มีมั้ง )
6.ชื่อภาษาญี่ปุ่น : .......( ไม่มีฟอนท์พิมอะครับ )
7.ชื่อภาษาเกาหลี : .......( ไม่รู้จริงๆ )
8.ชื่อแฝงในเน็ต : Donaldo , Marluxia
9.ชื่อที่คนอื่นเรียกผิด : เขียนผิดกันมากกว่าครับ
10.ชื่อที่คนต่างชาติเคยเรียก :Benze
11.ชื่อที่อาจารย์ชอบเรียก : นาย.....( ชื่อจริง )
12.ชื่อที่อยากให้คนอื่นเรียก :เป็ด
13.ชื่อที่ไม่อยากใหคนอื่นเรียก : ไอ้......เป็ด
14.ชื่อที่เรียกใช้แทนตัวคนรัก : ชื่อเล่นของเค้า
15.ชื่อที่จะให้คนรักเรียก : ชื่อเล่นของเรา ซักอัน...
ขอจบ Tag ครับ ไม่อยากต่อให้ใครเลย ขอโทษด้วยนะครับ....
เรื่องเล่าสารภาพบาป
ได้ไปเที่ยวช่วงสงกรานต์มา มีอยู่วันนึงที่มีโปกาสไปหาแผ่นเกม KH ชุดล่าสุด ( 2 แผ่น ) คือภาค Re : COM กับ KH2 FM+ ไปลองหาดูที่ร้านเกมที่มาบุญครอง ปรากฎว่าหาได้ครับ และสั่งแผ่นซึ่งเราต้องมารับอีกในเวลา 20 นาทีต่อมา...
ระหว่างที่กำลังคุยๆกันอยู่ว่าจะไปไหนก่อนดี ผมเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้านขายของแถวนั้น ตอนที่ผมมองหน้าเธอนั้น เห็นสายตาเธอจ้องอยู่ แว่บนั้นผมรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นมากๆ เหมือนเพื่อนสมัย ม.ต้น แต่ผมก็ไม่ได้ดูให้ชัด หลบสายตาเธอไปก่อนตามสัญชาติญาณ...
สักพักผมเริ่มคิดในหัวว่าจะใช่รึเปล่านะ ลองไปทักดูดีมั๊ย แต่ถ้าไม่ใช่นี่หน้าแตกเลยนะ ผมจึงเริ่มลังเลตัดสินใจลองเหลือบดูอีกครั้ง คราวนี้มองไป สายตาเธอก็กำลังมองผมอยู่เช่นเคย แต่คราวนี้ผมไม่ยอมหลบสายตาอีกแน่ ขอดูชัดๆหน่อยเหอะนะยะหล่อน ประมวลผลออกมาว่าคล้ายมากและอีกอย่างที่คิดคือ....
เธอเองก็มองผมอยู่ อาจเป็นไปได้ว่าเธอเองก็คิดเหมือนผมว่า " ไอ้คนนี้มันเพื่อนชั้นสมัย ม.ต้นรึเปล่า " แต่ผมก็หยุดความคิดไว้แค่นั้น หลบสายตาเธออีกครั้งจนได้ ผมกำลังกลัวเธอ เพราะเพื่อนคนนี้ตอนสมัย ม.ต้น เธอคอยตามใจผมหลายอย่าง รู้ว่าผมชอบพวกนินจาและเป็ดโดนัลด์ก็หาหนังสือต่างๆมาให้ พอผมให้ตังเธอก็ไม่ยอมรับมัน..
เธอเป็นคนโหวกเหวกเสียงดังเวลาเธอทะเลาะกับใคร นิสัยเหมือนผู้ชาย ผมเคยเห็นตอนที่เพื่อนผู้ชายไปรุมด่าเธอว่า " อีทอมบ้าบิ่น " เธอร้องไห้แบบเจ็บใจและตะโกนเสียงดัง เอาเก้าอี้นักเรียนไล่โยนใส่เด็กผู้ชายเพื่อนผม บางคนโดนแบบเจ็บๆก็ร้องไห้เลย ผมเลยรีบไปห้ามทั้ง 2 ฝ่าย ( แอบดูอยู่สักพัก กำลังจะกลับบ้านแท้ๆ เตะบอลเหนื่อยละ)...
กับเพื่อนผู้ชายผมรีบพามันไปคลีนิคใกล้ๆ โรงเรียน แต่ก่อนหน้านั้นผมก็ขอร้องให้เธอหยุด เธอก็ยอมทำตาม หลังจากวันนั้นชื่อเสียงด้านเลวของเธอก็ดังไปทั่วระดับ มีแต่คนไม่ชอบเธอ ผมเองก็ได้แต่ดูอยู่ห่างๆ ทุกครั้งที่เธอโดนรุมด่าผมไม่เคยช่วยเธอสักครั้ง คิดแต่ว่ามันไม่ใช่เรื่องของผม แต่ผมก็ไม่ได้ไปด่าด้วยแค่นั้นเอง...
สักพักก็มีคนหาคำมาล้อชื่อเธอได้ ชื่อนี้ก็โดนล้อบ่อยๆ เธอก็ได้แต่เถียงๆด่าสวนไปตามประสาเด็ก ผมก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอหรือห้ามเพื่อนแต่อย่างใดทั้งๆที่เธอดีกับผมแท้ๆ แล้วในที่สุดแม้แต่ผมเองก็เริ่มห่างๆเธอและรู้สึกรังเกียจเธอ มาถึงวันนี้รู้สึกเสียใจนิดๆกับสิ่งที่เคยทำ แต่มันคงทำอะไรไม่ได้แล้ว ผู้หญิงคนที่เจอในวันนี้เพียงแต่ดึงความทรงจำส่วนนั้นกลับมา ผมไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนผมตอนอยู่ ม.ต้น ที่มองสบตากันนั่นคิดว่าแค่บังเอิญเท่านั้น ( สะกดจิตตัวเองรึเปล่าฟระตู )...
ขอบคุณที่อ่านเรื่องไร้สาระของคนไร้สาระจนจบครับ ไม่มีอะไร แค่อยากจะเขียนลงที่ไหนสักแห่งครับ แทรกรูปนิดนึงปิดท้ายละกัน
